«Når tenarane Mine spør deg om Meg, er Eg visseleg nær. Eg lyder bøna til søkjaren som ropar på Meg. Lat dei so høyre kallet frå Meg og lite Meg, so dei kan rettleiast.» gjerings-stoda 2:186 

Zekr er å hugse Gud, og som professor Angha tyder det ut, er Zekr fyrste steget på kjærleiksvegen, for når me elskar einkvan, likar me å ta opp att namnet på den me elskar, og me tenkjer og hugsar på dei med jamnen.1 I sufismen sameinar det å kalle Guds namn kroppen, tunga, hjarta og hugen i fullkomen harmoni ved å seia fram dette eine.

 Det er viktig å forstå at munnleg oppattaking av eit ord, om det so er i Guds namn, ikkje kan gje medvit om kunnskap. Zekr eller hugs lyt starte i hjarta og breie seg ut til resten av vera. 

Under messesongen bør du lata att augo og leda overkroppen seint frå side til side. Rette rørsla er frå vinstre til høgre og høgre til vinstre. Samstundes lyt du òg slå varleg på knea med lóven, med di kneet er eit av dei viktige energisentra i kroppen. Det viktige føremålet med rørsla av overkroppen er å laga eit uendeleg-teikn med senter i hjarta.

 Når augo skodar inn i hjarta, lippene seier fram namet på den Elska og øyro ikkje høyrer anna enn namnet på den Elska, vert ein jamt mint på dei ulike stega i vera. Sansane, den fysiske rørsla, orda, den åndelege kjensla, det mentale sambandet, attåt å slå lóvane på knea, fullgjer den sameinte påminninga om dette hugset.

1.M.T.O. (1997). A Sufi Celebration, The Blossoming of an Era. M.T.O. Shahmaghsoudi, California State University, Sacramento. p.7.