"عرفان، شناخته شده به تصوف در جهان غرب، در واقعيت به معني حقيقت دين مي باشد، و كلمه عارف اشاره به فردي است كه به حقيقت دين كاملاً شناخت حاصل كرده و واقف است. عرفان بيانگر معرفت و آگاهي است. در اين نظر معرفت و آگاهي به معناي شناخت خدا از طريق كشف قلبي و ديد باطني، و نه از طريق استدلال و استنتاج مي باشد."

سالك لقب كسي است كه همواره در جستجوي كشف حقيقت وجودي خويش مي باشد. همانطور كه پيامبران خدا ما را يادآور بوده اند‍‍‍‍، دستيابي و شناخت اين علم باطني و مطلق از طريق مطالع‍ه كتب هرگز ميسر نخواهد بود. بلكه در واقع خود پيامبران نيز با كمك وحي و الهامات دروني به حقايق عميق وجود خويش پي برده و نهايتاٌ كشفيات خود را در لفاف كلمات در كتب مقدس مندرج و به بشريت عرضه نموده اند.   

هر فرد الزاماٌ موظف به كشف حقيقت وجود خود در خلوت خويش مي باشد. همانگونه كه واضحاٌ عمل تنفس و تغذيه ما بر عهده فرد ديگري نمي باشد، به همان نسبت نيز مشابهاً نميتوان انتظار داشت كه ديگران معني كامل و جامعي از دين يا حقيقت را از براي ما به ارمغان آورند، و در عمل اين وظيفه هر شخص مي باشد كه خود به حقيقت وجودي خويش دست پيدا نموده و آنرا همانند تنفس فرد‍اً تجربه نمايد.

اصول ساده و اما بسيار مهم درعرفان لازم در رسيدن به هدف نهايي خودشناسي، در كتاب "The Fragrance of Sufism" (رايحه تصوف) چنين تشريح شده است:

·        ذكر: هميشه در ياد خدا بودن در همه حال. "پس مرا ياد كنيد [تا] شما را ياد كنم" (قرآن كريم، سوره 2، آيه 152)

·        فكر: تفكر و تمركز؛ ممارست در واقعيت تمركز تا رسيدن به مقام فنا.

·        سحر: بيدار شدن؛ از خفتگي برخواستن روح و جسم به دست تعاليم پير و يا استاد.

·        جوئي: طلب و خواست؛ مخلصانه مشتاق دريافت حقيقت بودن، و آماده نگاه داشتن قلب و فكر از براي افشا شدن اسرار دل و دريافت وحي و الهام.

·        سومات: رعايت سكوت؛ خودداري از فكر و صحبت نمودن در پي امور بي ارزش، و پاكسازي قلب از اميال و آرزوها.

·        صعام: روزه؛ گرفتن روزه جسم، فكر، و قلب.

·        خلوت: بودن در خلوت و تنهايي؛ دعا و راز و نياز در خلوت چه در ظاهر و چه در باطن.

·        خدمت: در خدمت بودن و بندگي؛ فنا در حقيقت وجود و خدا.